Ancient writers about Macedonia – Strabo

 

Strabo – “Geography”

“There remain of Europe,first,Macedonia and the parts of Thrace that are contiguous to it and extend as far as Byzantium; secondly, Greece; and thirdly, the islands that are close by. 

Macedonia, of course, is a part of Greece, yet now, since I am following the nature and shape of the places geographically, I have decided to classify it apart from the rest of Greece and to join it with that part of Thrace which borders on it and extends as far as the mouth of the Euxine and the Propontis. Then, a little further on, Strabo mentions Cypsela and the Hebrus River, and also describes a sort of parallelogram in which the whole of Macedonia lies.”

Strabo,Geography,book 7,Fragment 9

“And even to the present day the Thracians, Illyrians, and Epeirotes live on the flanks of the Greeks (though this was still more the case formerly than now); indeed most of the country that at the present time is indisputably Greece is held by the barbarians — Macedonia and certain parts of Thessaly by the Thracians, and the parts above Acarnania and Aetolia by the Thesproti, the Cassopaei, the Amphilochi, the Molossi, and the Athamanes — Epeirotic tribes.”

Strabo, Geography,book 7,VII,1

“What is now called Macedonia was in earlier times called Emathia. And it took its present name from Macedon, one of its early chieftains. And there was also a city emathia close to the sea. Now a part of this country was taken and held by certain of the Epeirotes and the Illyrians, but most oii by the Bottiaei and the Thracians. The Bottiaei came from Crete originally, so it is said, along with Botton as chieftain. As for the Thracians, the Pieres inhabited Pieria and the region about Olympus; the Paeones, the region on both sides of the Axius River, which on that account is called Amphaxitis; the Edoni and Bisaltae, the rest of the country as far as the Strymon. Of these two peoples the latter are called Bisaltae alone, whereas a part of the Edoni are called Mygdones, a part Edones, and a part Sithones. But of all these tribes the Argeadae, as they are called, established themselves as masters, and also the Chalcidians of Euboea; for the Chalcidians of Euboea also came over to the country of the Sithones and jointly peopled about thirty cities in it, although later on the majority of them were ejected and came together into one city, Olynthus;and they were named the Thracian Chalcidians.”

Strabo, Geography, book 7, Fragment  11

Modern historians about Macedonia –John Bagnell Bury

 

“In their fortress of Aegae the macedonian kings had ruled for ages with absolute sway over the lands on the northern and north-western coasts of the Thermaic - Gulf,which formed Macedonia in the strictest sense.

The Macedonian people and their kings were of Greek stock, as their traditions and the scanty remains of their language combine to testify.”

John Bagnell Bury,A History of Greece to the Death of Alexander the Great (1900),page 683

A History of Greece To the Death of Alexander the Great

Cambridge Library Collection Classics

 

This book, originally published in 1900, was the major work of the classical historian J. B. Bury. It became a standard textbook on the topic of ancient Greek history to the death of Alexander the Great for almost a century, and in its updated form is still studied today.

 Bury had studied philosophy as well as classics at Trinity College, Dublin, and had travelled widely in Greece, but until the publication of this work was better known for his two-volume History of the Later Roman Empire (also reissued in this series), and many of his other works also deal with the Byzantine period. He describes in the preface his decision to limit the extent of his history: 'compression into a single volume often produces a more useful book'. This magisterial and very readable synthesis of political and military history encompasses nearly three millennia and the whole of the Mediterranean and Near East.

 

Ταξίδι του Γκιούλιβερ στην Ελλάδα

 

alexandradeligiorgi.gr

  Όλο και πιο συχνά, ολοένα και πιο πιεστικά αναρωτιέμαι πότε και που θα βρεθεί ένας άλλος Γκιούλιβερ να ταξιδέψει στη δική μας χώρα των Λιλιπούτειων. Να δει το ανθρώπινο και το φυσικό τοπίο, με γυμνό μάτι, χωρίς να παρεμβάλλονται μεγεθυντικοί ή σμικρυντικοί φακοί ή φίλτρα που θα βελτίωναν την εικόνα. Να σκεφτεί, στη συνέχεια, ψύχραιμα και προπαντός χωρίς να δεσμεύεται από ετικέτες, που έπαψαν προ πολλού να σημαίνουν αυτό που δηλώνουν. Και τέλος να μας  πει – γιατί αυτό προέχει και επείγει με ύφος απλό, δυνατό και ξεκάθαρο όσα είδε και σκέφθηκε για μια πιθανή αναμόρφωση της δικής μας φυλής των Γιαχού. Μιας φυλής που μέσα από τα παθήματα και τις πρακτικές της δείχνει, παρ᾿ όλα αυτά, να έχει ανά πάσα στιγμή το κουράγιο να μεταμορφώνεται, για καλό ή για κακό, στη φυλή των Χουμνς, όταν στις διασκεδάσεις ή στις διεκδικήσεις της παραδίνεται σε παθιασμούς που χαλούν κι αυτό τον λιγοστό ειρμό που μπορεί να έχουν οι ορθολογικές ενέργειες μέσα σ᾿ ένα σύστημα που, μ᾿ όλο τον εξορθολογισμό του γεννάει παραλογισμούς και ανισότητα.

  Αυτός ο άλλος Γκιούλιβερ ασφαλώς θα παραξενευόταν για την παιδεία στη χώρα μας, που δεν εκπαιδεύει αλλά εκποιεί τις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων, για τα ήθη και τα έθιμά μας που καταλύουν επιλεκτικά άλλοτε τη μνήμη κι άλλοτε τη λήθη, για τον τρόπο που απολαμβάνουμε όσα δεν θα δικαιούμαστε να έχουμε, με τους ξέφρενους ρυθμούς με τους οποίους δεν διστάζουμε να ξεκάνουμε όσα λίγα, με κόπο, καταφέραμε ασθμαίνοντας και ιδροκοπώντας πολλά χρόνια τώρα της σύγχρονης ιστορίας μας.

 Και επειδή ξέρει αυτός ο σύγχρονος Γκιούλιβερ ότι χρειάστηκε κόπος και δεκάδες δεκάδων χρόνια για να σκεφθούν κάποιοι Ευρωπαίοι διανοούμενοι πως οι κοινωνίες που φτιάξαμε δεν είναι ρολόγια που όταν δεν πάνε καλά, μπορείς να τα σταματήσεις, να πετάξεις τα χαλασμένα ελατήρια ή το μηχανισμό τους κι αφού τα διορθώσεις να τα ξαναθέσεις σε λειτουργία, ασφαλώς θα εξανίστατο που τις τελευταίες πολλές μέρες, ο χρόνος της δικής μας κοινωνίας σταμάτησε για να μας θυμίσει πως όσοι ανέλαβαν να συντηρούν το αόρατο ρολόι που αυτή υπαινίσσεται, έχουν προβλήματα: κεκτημένα (αλλά και καταχρηστικά, κάποτε) δικαιώματα που πλήττονται και βάρη που δύσκολα θα σηκώσουν με τα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση για το ασφαλιστικό κι επομένως, κυρίες και κύριοι, αφού έτσι έχουν τα πράγματα, σταματούμε το φως, το χρόνο, το χρήμα.

 Θα σκεπτόταν πως αν η δική μας φυλή των Γιαχού μπορούσε να μην τυφλώνεται από τα χρώματα των κομματικών εμβλημάτων και το πάθος της εξουσίας που παρασύρει ακόμη και τους απλούς ψηφοφόρους και διατηρούσε το δικαίωμα να διαλέγεται και να εκτιμά σαν να᾿ ταν η ψυχή και ο εγκέφαλος ενός ζωντανού οργανισμού που δεν διαμελίζεται, σήμερα, δεν θα συνέχιζαν να παίζουν με τους διακόπτες οι υπάλληλοι της ΔΕΗ, ούτε θα χρειαζόταν να παίζουν την κωμωδία που παίζουν οι υπάλληλοι των τραπεζών.

 Ίσως αναρωτιόταν μήπως οι τελευταίοι (γιατί για τον ηλεκτρισμό δεν τίθεται θέμα) μας πιέζουν εμάς τους υπόλοιπους να σκεφθούμε τη ζωή μας σ’ αυτή τη μικρή χώρα των Λιλιπούτειων, ανεξάρτητα από τις τραπεζικές συναλλαγές. Επειδή, όμως, ξέρει ότι οι απεργίες δεν υποκαθιστούν καμιάν επανάσταση, το μόνο συμπέρασμα στο οποίο θα έβρισκε λογικό να καταλήξει, είναι πως η συνδικαλιστική νοοτροπία κάποιων πολιτών αυτής της ελάχιστης χώρας έχει αναχθεί σ’ έναν οργανωμένο ατομισμό, που καμιά σχέση δεν έχει πια με ό,τι σιγά-σιγά καταφέραμε να φανταστούμε και να αρθρώσουμε με τον όρο «κοινωνική συνείδηση». Σε μια χώρα που τόσο ελαφρά σκάβει το λάκκο της, τόση αγωνία για το ασφαλιστικό τι νόημα έχει, θ’ αναρωτιόταν.

  Τέλος,για όσους από τους κατοίκους της θελήσαμε να φτιάξουμε μιαν αριστερή συνείδηση που να κρίνει, ν’ αναλύει, να αξιοθετεί, παραμένοντας έξω από τα κελύφη που θα την προωθούσαν, αν δεν την έπνιγαν, ίσως να ένιωθε οίκτο ή και συμπόνοια. Τι κρίμα, θα έλεγε, αυτή η φυλή, παραδοσιακή από άγνοια και σύγχρονη με το ζόρι, εξακολουθεί και στέργει ηθικολόγους.

ΤΑ ΝΕΑ,Οκτώβριος 1990