[14.1] Εἰς δέ τόν Ἰσθμόν τῶν Ἑλλήνων συλλεγέντων καί ψηφισαμένων ἐπί Πέρσας μετ᾽ Ἀλεξάνδρου στρατεύειν, ἡγεμών ἀνηγορεύθη. [14.2] πολλῶν δέ καί πολιτικῶν ἀνδρῶν καὶ φιλοσόφων ἀπηντηκότων αὐτῷ καί συνηδομένων, ἤλπιζε καί Διογένην τόν Σινωπέα ταὐτό ποιήσειν, διατρίβοντα περί Κόρινθον. [14.3] ὡς δ᾽ ἐκεῖνος ἐλάχιστον Ἀλεξάνδρου λόγον ἔχων ἐν τῷ Κρανείῳ σχολήν ἦγεν, αὐτός ἐπορεύετο πρός αὐτόν· ἔτυχε δέ κατακείμενος ἐν ἡλίῳ. [14.4] καί μικρόν μέν ἀνεκάθισεν, ἀνθρώπων τοσούτων ἐπερχομένων, καί διέβλεψεν εἰς τόν Ἀλέξανδρον. ὡς δ᾽ ἐκεῖνος ἀσπασάμενος καὶ προσειπών αὐτόν ἠρώτησεν, εἴ τινος τυγχάνει δεόμενος, «μικρόν» εἶπεν· «ἀπό τοῦ ἡλίου μετάστηθι». [14.5] πρός τοῦτο λέγεται τόν Ἀλέξανδρον οὕτω διατεθῆναι καὶ θαυμάσαι καταφρονηθέντα τήν ὑπεροψίαν καί τό μέγεθος τοῦ ἀνδρός, ὥστε τῶν περί αὐτόν ὡς ἀπῄεσαν διαγελώντων καὶ σκωπτόντων, «ἀλλά μήν ἐγώ» εἶπεν «εἰ μή Ἀλέξανδρος ἤμην, Διογένης ἂν ἤμην».
[14.1] Όταν οι Έλληνες συγκεντρώθηκαν στον Ισθμό και ψήφισαν να εκστρατεύσουν εναντίον των Περσών με τον Αλέξανδρο, αναγορεύτηκε αρχηγός τους. [14.2] Καθώς πολλοί, και πολιτικοί και φιλόσοφοι, που τον είχαν συναντήσει, του έδιναν συγχαρητήρια, υπολόγιζε πως θα έκανε το ίδιο και ο Διογένης από τη Σινώπη, που ζούσε τότε στα περίχωρα της Κορίνθου. [14.3] Εκείνος όμως ξεκουραζόταν στο Κράνειο, ελάχιστα ενδιαφερόμενος για τον Αλέξανδρο· γι᾽ αυτό πήγε ο ίδιος ο Αλέξανδρος σ᾽ αυτόν, που έτυχε να είναι ξαπλωμένος στον ήλιο. [14.4] Και καθώς τόσοι άνθρωποι έρχονταν προς το μέρος του, ανακάθισε λίγο και κοίταξε προς τον Αλέξανδρο. Και όταν εκείνος μετά τον χαιρετισμό και την προσφώνηση τον ρώτησε αν χρειάζεται κάτι, του είπε: «παραμέρισε λίγο από τον ήλιο». [14.5] Λένε πως ο Αλέξανδρος ενοχλήθηκε από αυτό και, μολονότι ένιωσε ταπεινωμένος, θαύμασε την υπερηφάνεια και τη μεγαλοσύνη του άνδρα τόσο πολύ, ώστε, καθώς έφευγαν και οι της ακολουθίας του γελούσαν συνεχώς και κορόιδευαν, είπε: «εγώ, ωστόσο, εάν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήμουν Διογένης».
[14.1] When the Greeks gathered at the Isthmus
and voted to go to war against the Persians under Alexander's command, he was
proclaimed their supreme leader. [14.2] Since many politicians and philosophers
came to meet him and offer their congratulations, he expected that Diogenes of
Sinope, who was living near Corinth at the time, would do the same. [14.3]
Diogenes, however, was taking his leisure in Craneion, paying little heed to
Alexander; so Alexander went to him in person, finding him lying in the sun.
[14.4] As so many people approached him, Diogenes sat up slightly and looked at
Alexander. When Alexander greeted him, addressed him, and asked if he needed
anything, Diogenes replied, "Move a little out of my sun." [14.5] It
is said that Alexander was affected by this and, though struck by such disdain,
admired the pride and greatness of the man so much that, as his companions
laughed and mocked as they walked away, he said, "Truly, if I were not
Alexander, I would be Diogenes."
